Category Archives: Kathmandu Life

काठमान्डूको साँखुबाट देखिएको सूर्यास्त

उबरमान्डू

धेरैपछि फेरी एक पटक दिल्लीको गर्मीमा अाफैसँग सिकसिको लाग्नेगरी पसिनाले फतक्कै भिजेको डेढ दिन के भएको थियो मलाई काठमान्डूका कतिपय कुराहरू खड्किन थालेका थिए ।

१४ सय मिटरमा अवस्थित उपत्यकाको प्रशंसा गरेर नथाकिने मुख्य कुरा यहाँको मौसम हो जस्तो लाग्छ मलाई । सजिलै पुगिने र चढ्न सकिने वरिपरीका हरिया डाँडाहरूलाई पनि म यो ठाउँको सवल पक्ष मान्छु । काठमान्डू खाल्डो घेर्ने पहाडहरूको महत्व मेरालागि अाफू कहाँ छु भनि ठम्याउने कुरासँग पनि जोडिएको छ । पहाडमा पलाएका अनि हुर्केकाहरू सबैलाई यस्तै हुन्छ कि मैलाई मात्र हो मैले खुट्याइसकेको छैन । दक्षिण बग्ने लिखु खोलाको दाईने किनारबाट उम्रिएर पश्चिमतर अडेस लागेको रामेछापेली पाखोमा जन्मे-हुर्केको मेरालागि म कुन उचाईंमा या ठ्याक्कै कहाँ छु भन्ने ठम्याउन सबैभन्दा महत्वपूर्ण सन्दर्भ विन्दु हुन्थ्यो, लिखुको द्रेब्रेकिनारबाट अग्लिएर पूर्वतिर लमतन्न फैलिएको अोखलढुङ्गे पाखोको टुप्पो । पूर्वतिर फर्केको घरको अाँगनमा उभिएर त्यो अोखलढुङ्गे भिरालोमा अाँखा सार्दै टुप्पैसम्म पुर्याएर त्यो पानीढलो पछ्याउदै उत्तर बढ्दा पुगिने हिमालमै पुगेर ठोक्किएपछि मात्रै म निश्चित हुन्थे अाफ्नो अवस्थितिप्रति । काठमान्डूमा पनि पहाडी टुप्पाहरूले मलाई “ए, म यहाँनिर छु है” भनि खुट्याउन साह्रै सघाउँछन् ।

पहाडहरूसँगको सामीप्य त्यस्तो बानी परिसकेको छ ।

जब म पहाड नदेखिने ठाउँमा पुग्छु मलाई अाफू ठ्याक्कै कहाँनिर छु भनि पत्तालगाउन कठिन हुन्छ । त्यस्तो बेला अाकाश अलि धुम्म परेको छ भने त उकुसमुकुस हुन बेरलाग्दैन । कुनैबेला म दिल्लीको अस्थायी बासिन्दा हुँदा पनि मलाई पहाडहरूको अभाव खड्केको थियो । घरैमात्र देखिन्छन् जहीं पनि । त्यो पनि सम्झनलायक अाकार, व्यक्तित्व र उचाई भएका त झन् पटक्कै हैनन् ।

Likhu Mist Nepal

लिखु खोला माथि कुहिरो

सैलुङ डाँडाबाट देखिएका झन् अग्ला डाँडाहरू ।

सैलुङ डाँडाबाट देखिएका झन् अग्ला डाँडाहरू ।

हो, फोन खोलेर गुगल नक्सामा अमेरिकाले संसारलाई सित्तैमा उपलब्ध गराईरहेको पृथ्वीमा अाफ्नो भौगोलिक/शारीरिक स्थान पहिल्याउने प्रणाली (ग्लोवल पोजिसनिङ् सिस्टम/जीपीएस) मार्फत अाफू कहाँ उभिएको ठम्याउन नसकिने हैन । केही महिना अघि काठमान्डूबाट नेपालका केही ठाउँहरूमा हेलिकप्टरबाट दौडादौड गर्दा मैले फोनकै जीपीएस अनि गुगल नक्साको संयोजनले अाफू अहिले ठ्याक्कै कुन पहाड माथि छु भनि ठम्याउँदा एकखाले रोमाञ्च महशुस नभएको हैन । तैपनि नाङ्गा अाँखाले पहाडको टुप्पो हेरेर अाफूलाई पहिल्याउन बानी परेको र रमाउने मनलाई जीपीएसले पूर्ण सन्तुष्टि नदिंदो रैछ । प्रविधीका कयौं पक्षहरूसँग जीवनले पूर्णरूपेण सहजता महशुस गर्न समय लाग्दो रहेछ । पढ्नेक्रम जारी राख्नुहोस्

Advertisements

सूर्यास्त

तपाईँलाई इमेलमै पछिल्लो ब्लग, लेख र तस्बिर पठाउन पाउनु मेरोलागि खुशीको कुरा हुनेछ । बाकसमा आफ्नो इमेल ठेगाना हाल्नु होला । धन्यवाद 🙂 

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

अाैला छिनमै सकिन्छन् काठमान्डूका खरावी गन्न थाल्ने हो भने ।

जस्तो कि, अचेल काठमान्डूमा वर्षा थामिएपछिकाे घमाइलोमा सकडहरू धुलाम्ये हुन्छन् । कार्यालय समय सकिएलगत्तैको हतारोमा तिनै सडकमा गाडी र बाईकहरू अटेसमटेस गर्दै घिस्रिरहेका हुन्छन् । मानिसहरू पनि दिनैभरी जस्तो कम्युटरमा अाँखा गाडेर निस्केका हुन्छन् । धुवा र धुलोबाट बच्न बटुवाहरूले मास्क लगाएका हुन् कि मुखुन्डो छुट्याउन कठिन हुन्छ । अत: त्यस्तो प्रतिकुल परिस्थितिमा धेरैलाई एकछिन अडिएर सूर्यास्त हेर्ने फुर्सद कसरी होस् । कतिलाई त रहर पनि हुन्न होला ।

साँझ छ बजेदेखि पौने सातसम्मको क्षण काठमान्डूको पश्चिमी अाकासमा, डाँडाहरूको टुप्मैमा कमजोर घाम अस्ताउनै लागेको हुन्छ । कमजोर तर बेजोड सुन्दर । मनमोहक । नाङ्गा अाँखाले सिधै हेर्न सकिने कमजोर । अाखाँ जुधाइरहन पनि हुने र त्यसै गर्न मनलाग्ने । राअाअाअातो । रातो? पहेहेहेलो । ल ल थुप्रै रंगहरूको मिस्रण जस्तो । त्यसले फालेका किरणहरूमार्फत गर्मी हैन शितलता फैलेको जस्तो हुने के । हात लम्काएर मुठ्ठीमा बाधौं जस्तो । छाम्न सकिने भए ‘नरम रैछ’ भनिने खालको ।

होअोअोअो त्यो डुब्नलागेको घाम मलाई अौधी मनपर्छ । कतिसम्म भने यो ऋतुमा धेरैजसो दिन म त्यही क्षण पर्खेर बस्छु । सकेसम्म नछुटाउने प्रयास गर्छु । उपत्यकामा सबैभन्दा राम्रोसँग त्यो दृश्य कहाँबाट देखिएला भन्ने पत्ता लगाउन खुवै चासो दिन्छु । (थाहा भए प्रतिकृयामा उल्लेख गर्दिनुस् ।) तर समयलाई रोक्न कहाँ सकिन्छ ? केही मिनेटमै त्यो घाम अाकाशमै विलाईहाल्छ । जे होस्, सूर्य अन्धकारमा डुब्नुअघि वा भनौं मलाई अधेरोमा डुवाउनुअघि सूर्यास्तले यो शहरका सारा कमजोरी र यहाँको बसाइका सबै चुनौतीहरूलाई विर्साइदिन्छ है । त्यति चैं गर्छ ।

त्यो रोमान्चक क्षण अवेर साँझसम्मै र धेरैजसो अवसरमा त ननिदाउँन्जेलसम्म मनमै रहन्छ ।

अस्ताउदै गर्दाको पलको कुरागरी साध्य छैन । एकैछिन त मन यति फुरूंग हुन्छ उभिईरहेको थुम्कोबाट स्पाईडर म्यान झैं उफ्रिउँ अनि हत्केलाबाट सूर्य लक्षित एउटा लामो जालो फ्याँकू । सके त्यसलाई त्यही रोकूँ नभए जालोमा झुन्डिदै त्यही पुगूँ । चाहनाहरू त्यसले असीमित सिर्जना गरिदिन्छ ।

वितेका थुप्रै दशकयता कुरूप बन्दै गरेको शहरमा सूर्यास्त चै किन सुन्दर रहिरहेको होला ? के यो संसारकै मनोरम सूर्यास्त हो ? काठमान्डूको भ्यागुतोले त त्यही निस्कर्ष निकालिसकेको होला ।

सूर्यास्त

सूर्यास्त

साना डाँडाले घेरिएको उपत्यकामा माैका मिले सूर्योदय र सूर्यास्त दुबै हेर्न पाइन्छ । नेपालका कतिपय पहाडी भिरालोमा बस्नेहरूकालागि चाँहि ती दुई मध्ये एउटा छनोट गर्नु बाध्यतै हुन्छ । म हुर्किएका ठाउँहरूमध्येको एउटामा बस्तीमा सूर्यकिरण ढिला अाउने र छिटै जाने हुन्थ्यो । पूर्व र पश्चिम दुबैतिर अजंगका डाँडाहरू थिए । घाम अाफूसम्म अाइपुग्दा अाघा विहान कटिसकेको हुन्थ्यो । त्यो अाफूबाट छुट्टीदा अाघा दिन बाँकी नै हुन्थ्यो । तर घाम उदाउदै गर्दाको भान जो अनुभव गरिन्थ्यो पश्चिमतिरतको पहरोलाई हेरेर त्यो सहजै कहाँ विर्सिइदोरहेछ र । त्यो अनुभव एउटा रूचिपूर्ण कथा पढेजस्तै हुन्थो । कथा कतिबेला सकिएला भन्ने हतारमा पान्ना पल्टाएजस्तै घाम कतिबेला पहरो अनि पहाडको भिरालोमा चिप्लिदै अाफूसम्म अाईपुग्ला भन्ने काैतुहल हुन्थ्यो । कतिपय विहान पहरामा घाम त्यसरी सरेको हेरेरै वित्थे । धेरै बर्षपछि थाहा भयो झन अग्ला र चम्किला डाँडाहरूको बीचमा उभिदा सूर्योदय र सूर्यास्तको नियमित प्रकृया झन बढी नाटकिय, रंगीन र रौनकपूर्ण हुदोरहेछ भन्ने ।

सम्झिन्छु अन्नपूर्ण अाधार शिविरको त्यो साँझ । हामी सबै पूर्व फर्केर घाम अस्ताएको हेरिरहेका थियौं । नाजुक सूर्यकिरण माछापुछ्रेको गर्धनमा ठोक्किएका थिए । त्यो विशिष्ट पहाडको अरूबेला अप्रेरणादायी अनि हिउँ अडिन नसक्ने पहरो भाग समेत अाखै नहटाई हेरिरहुँ जस्तो राम्रो भएको थियो । माछापुच्छ्रेको सुन्दर मुहार हेरेर बानीपरेकाहरू त्यो हिमालको अाधार शिविरबाट उसको विनाकुनै व्यक्तित्वको ढाड हेर्दा म जस्तै निराशाले पिरोलिन सक्छन् । तर अस्ताउदो सूर्यका किरण ठोक्किएको त्यो क्षण त्यो ढाड समेत नयनप्रिय भएको थियो । भोलिपल्ट विहान सबैका मुन्टा सूर्योदय हेर्न पश्चिम फर्केका थिए । ताजा किरणहरू भव्य अन्नपूर्णको पूर्वी टुप्पोेमा ठोक्किदै विस्तारै तलतल सर्दै थिए । हरेक सेकेन्ड कौतुहलपूर्ण थिए । पढ्नेक्रम जारी राख्नुहोस्

‘सोह्रखुट्टे’मुनीको मान्छे

त्यो दिउसो म त्यहाँ पुग्दा सोह्रखुट्टे पाटी ढलिसकेको थिएन । तर त्यसको छानो उडिसकेको थियो । काठमान्डू सहरका सर्वाधिक ख्यातिप्राप्त ल्यान्डमार्करूमध्येको त्यो सत्तल छिट्टै नजिकै स्थानान्तरण हुनेवाला थियो । सडकलाई फराकिलो हुनबाट रोकेको हुनाले तुलनात्मकरुपमा एेतिहासिक त्यो संरचनालाई सार्न लागिएको थियो । त्यो प्रकृया निर्विवाद थिएन । तर मेरो ध्यान त्यसलाई खोतल्नु थिएन । म त यत्तिकै, बरालिँदै, त्यहाँ पुगेको थिएँ ।

सोह्रखुट्टे पाटीको नाङ्गो छानोमुनी केही मानिसहरू केही गर्दैथिए । एउटी महिला केही कपडाहरू अोल्टाईपल्टाई गर्दैथिइन् । शायद त्यो उनको बिछ्यौना थियो । दुइ पुरुषहरू एउटा भाँडोबाट अर्कोमा केही खन्याईरहेका थिए । शायद त्यो कुनै पेय पदार्थ थियो । अनि एकजना अधवैंशे सज्जन पाटीको एउटा कुनामा बसेर घडी मर्मत गरिरहेका थिए । उनी अगाडीको बाकसमा झुन्डेको पातोमा लेखिएको थियो-

“घडी, लाईटर मर्मत सेन्टर ।
यहाँ घडीको ब्याट्री, फित्ता पाईन्छ । साथै लाईटरमा ग्यास भरिन्छ ।”

sorha khutte the 16-legged thing 3

काठमान्डूको सुपरिचित संरचना सोह्रखुट्टे पाटी पूर्णत भत्काइनुभन्दा केही अधि

उनी एउटा घडीमा व्यस्त हुँदा उनी अघिल्तिर दुइ महिलाहरू बडो चासोपूर्वक उनको काम नियालिरहेका थिए । ती दुइ मध्ये अलि कम उमेरकी जस्ती देखिनेले अाफ्नो देब्रे कुहिनो सोकेसमा अड्याएर हत्केलामा मुन्टो अड्याएकी थिइन् । यो सबै दृश्य केहीबेर अवलोकन गरिसकेपछि मलाई ती घडी मर्मतगर्ने मान्छे नजिककै जान मन लाग्यो । विना कुनै कारण । खोटाङतिरका ती दुबै महिला त्यहाँ अा-अाफ्ना घडीहरू मर्मत गराउन पुगेका रहेछन् ।

“यहाँ यो पसल खोल्नुअघि मैले खुबै सोचे,” वरीपरीका ग्राहकहरू गएपछि फुर्सदिला बनेका घडी मर्मत गर्ने भलाद्मीले मेरो एक प्रश्नमा भने, “एक मनले सोचेको थियो, अब म बाँच्न सक्दिन । मरौं जस्तो लाग्यो । साच्चै । मरौं नै जस्तो लाग्यो मलाई । तर फेरी अर्को मनले भन्यो, म त झन्डै मरेको मान्छे । अब झन बाच्नु पर्छ । हरेस चैं खानु हुन्न । अनि मैले यो पसल थापे । अब यहाँ त ग्राहक मकहाँ अाउछन् । मैले उनीहरूकहाँ जान पर्दैन ।”
पढ्नेक्रम जारी राख्नुहोस्

कानको सफाई

[This post details my recent encounter with an ear cleaner in Koteshor, Kathmandu which reminded me of an incident that involved an ear cleaner in Old Delhi a few years ago.]

ear cleaner 20151127_141222झन्डै पाँच वर्षअघि पुरानो दिल्लीको जामा मस्जिदका सिंढीमा बसेर भव्य लाल किला हेरिरहँदा मैले एउटा अनपेक्षित दृश्य देखेको थिएँ । एउटा अपरिचित ठिटोले मसँगै त्यहाँ पुगेका मेरा एकजना साथीको दाईने कान तान्न खोजिरहेको थियो । केटोको हातमा सियो जस्तो लाग्ने बस्तु थियो । तर्सिएकै त नभनौं तर अचम्मित मेरा मित्र अाफ्नो कान र अाफैलाई पनि जोगाउन प्रयासरत थिए । मलाई एक मन त लाग्यो हन के हुदैछ यहाँ । त्यही अन्योलको क्षण केटोले मेरा साथिलाई भन्यो- “अापके कान बहुत गन्धा है भैया । मै साफ करूँगा ।”

कान सफा गर्ने उसको पेसा रैछ । (त्यो दिनको घट्नाना’bout मैले यहाँ लेखेको छु ।)

केही साताअघि कोटेश्वरबाट दक्षिणपूर्व लम्किदैगर्दा मैले अर्को अनपेक्षित तर चाखलाग्लो दृश्य देखें जसले मलाई जामा मस्जिदको त्यो घट्नाना झलझली सम्झायो । ट्राफिक कार्यलय अगाडी अरनिको राजमार्गको पैदलपथमा टुसुक्क बसेका एकजना व्यक्ति मुन्टो बंग्याएर दाह्रा किटिरहेका थिए । अर्का व्यक्ति निहुरिएर उनको कान खोतलीरहेका थिए । त्यहाँ के भइरहेको थियो भनि खुट्याउन मलाई कत्तिपनि सोच्न परेन । केहीबेर त्यहीँ उभिएर घट्नाना नियाँलें ।

ear cleaner 20151127_141130

दाहिने कान खोतलिदै गर्दा ती दाजुको हातमा रहेको फोन बज्यो । शायद महत्वपूर्ण कल थियो त्यो त्यसैले उनले कुरा गर्न चाहे फोनलाई देव्रेकानमा टासेर । उनले त्यसो गरिरहदाको त्यो क्षण कान सफा गर्ने दाजु फुर्सदिला बने । त्यही मौका छोपेर मैले उनीसँग केही बात मारे । शुरूमा त मलाई उनको बोलीको लवज सुन्दा जुम्ला या मुगुतिरका हुन् कि जस्तो लाग्यो तर हैन रहेछ । पढ्नेक्रम जारी राख्नुहोस्

Basantapur's Trailokya Mohan Temple

Kathmandu Darbar Square- A Day After the #NepalEarthquake

A day after the #NepalEarthquake, Basantapur was crowded by people who wanted to escape the aftershocks.

A day after the #NepalEarthquake, Basantapur was crowded by people who wanted to escape the aftershocks.

A day after the #NepalEarthQuake, I went to Kathmandu’s Darbar Square. The scale of devastation was massive. Many of its attractive buildings, former palaces and temples, had either completely collapsed or were heavily damaged. The landmark Kastamandap building had been reduced to rubble. Two other beautiful temples nearby were not where they once stood. The “nau talle” darbar [the Basantapur tower, above] was still standing but it had lost its gajur. Several heritage buildings had their walls cracked. For a regular visitor of the Darbar Square, it was difficult to comprehend the sudden change brought about by the quake. A crowd had gathered at the Basantapur chowk. Most of them were lying on the ground, some facing the sky; others chatting with each other. They looked tired. Somewhat scared too. But they were generally calm. There was uncertainty on their faces. These people were very different from the ones that Basantapur used to see in normal times. Like many open spaces in Kathmandu, Basantapur too was crowded with people who wanted to escape the aftershocks.

Souvenir shops crowd Basantapur in normal times.

In a normal day, souvenir and curio shops occupy the open space at Basantapur side of the Kathmandu Darbar Square.

Basantapur's Trailokya Mohan Temple

Basantapur’s Trailokya Mohan Temple

Cultural hub

A top tourist destination in town, Kathmandu Darbar Square in normal times is a bustling place. People from all over Nepal and and the rest of the world can be spotted here on a typical day. Here, vendors annoyingly follow tourists to sale souvenirs and curios. Dope dealers loiter around looking for customers. Tea sellers serve thousands of cups of tea. Singers come to perform. Artists stage street dramas. Politicians and activists gather to lecture and shout. Temples and palaces fight with each-other for a visitor’s attention. Rickshaw pullers jostle with taxi drivers to get passengers.

Once a place for kings and queens, Kathmandu Durbar Square today houses Gods and criminals, in close proximity and with no discrimination. Perhaps a slight one. Convicted and suspected ones live in police custody in the notorious Hanumandhoka lockup, of course, while the Gods and Goddesses, both living and those immortalized in statues, live free. Not only inside the temples and houses but also out in the open. This is the place where rituals and ancient traditions of many kinds are performed with great enthusiasm and participation of both public and the state. This is a place of utter paradox. An oasis of calm in most days, this place also witnesses some of the most violent cultural activities. That includes slaughtering of thousands of goats and buffaloes on certain days of the year. All in all, this is the cultural heart of Kathmandu. To be precise, this is the most prominent and visible cultural centre of one among many Kathmandus that exist in Kathmandu. But today, a day after the 25th April earthquake, this world heritage site is deeply shaken. पढ्नेक्रम जारी राख्नुहोस्

The #NepalEarthquake Day

Severe cracks on Kaushaltar-Lokanthali section of the Japanese-built highway. The quake not only inflicted damage on the sturdy road but sunk the residential area the size of about 10-15 football fields by about 1.5 feet. A few concrete houses in the area have suffered serious damage.

Severe cracks on Kaushaltar-Lokanthali section of the Japanese-built highway. The quake not only inflicted damage on the sturdy road but sunk the residential area the size of about 10-15 football fields by about 1.5 feet. A few concrete houses in the area have suffered serious damage.

Like everyone else, I knew it was coming. But I didn’t know when. I had no idea about its magnitude. It’s devastating impact. That’s because, like a generation before me, I had not experienced a strong earthquake. Like most Nepalis, I wasn’t prepared for it. Also, no one can predict an earthquake. So why think about it when you never know when it will strike.

My go-bag (given to me) was gathering dust somewhere in a corner of my house. I wasn’t sure that I would find time to grab the bag before running out in the event of a quake. Would I be even at home? As it turned out, I was several kilometers away from my house when the earth shook violently on 25th April (12 Baishak 2072). Instead of a go-bag, I had in my hands a bundle of investigative newspaper articles that were to be judged for a competition. I was in a teashop that was fortunately only a meter away from an empty road.

Within hours, most of open spaces in Kathmandu had been occupied. Even the VIP area at the Tundikhel military parade ground which is normally restricted for the public was opened. I had never stepped into that part of the parade ground before.

Within hours, most of the open spaces in Kathmandu had been occupied. Even the VIP area at the Tundikhel military parade ground which is normally restricted for the public was opened. I had never stepped into that part of the parade ground before.

The restricted area of Tundikhel's Military Area provided safe heaven to people terrified by the earthquake.

The restricted area of Tundikhel’s Military Area provided safe heaven to people terrified by the earthquake.

What I remember of those 40 seconds is a strange noise. The sound of structures colliding or something to that effect. I was struggling to stand upright in the middle of a blacktopped road. It was as if I had suddenly found myself in a small boat in rough seas. A woman nearby started to cry. Her husband held her. She continued to scream. A group of people gathered on the road. A few of us tried to console her. By the time the earth had stopped shaking, the people around me had been thoroughly shaken.

One of the first things that came to my mind during the first few seconds into the quake was to be aware of the buildings around me. The building that housed the teashop looked particularly threatening. At one point I thought it would collapse. But it didn’t, like many concrete buildings in Kathmandu. A pleasant surprise. There are many explanations floating around for this. The epicenter was too far. The earthquake wasn’t shallow enough. Houses were built strongly. My own observation is that we were just too lucky this time around.

Immediately after the quake I rode across the city. Except for some old houses with load bearing walls and heritage buildings I saw that most residential concrete houses had survived. The perimeter walls of several landmark buildings had crumbled over hundreds of motorcycles that had been parked by the walls. The collapse of the compound walls of the Nepal Police headquarters, the Prime Minister’s official residence and the Narayanhitti Palace Museum looked particularly astounding. But, by and large, Kathmandu had remained intact at the first glance. Later in the day, reports of substantial damage to recently built high-rise apartment buildings started to come in. As people regained composure, they also noticed cracks, small and big, in their still standing concrete houses. पढ्नेक्रम जारी राख्नुहोस्

Dinesh Wagle

नोभेम्बर 17, 2014

Nice to see some Bakery Cafe New Baneshwor waiters (hearing impaired) taking orders in their Galaxy tabs with customized menu software. Orders entered in the tablets at the tables instantly reach to computers in the kitchen & billing counter via wireless connection. #HitechBC

Posted from WordPress for Android

lalitpur bhatte danda around 1

Bhatte Danda

The idea was to revisit the areas of Lalitpur where I had gone in 2011 in a fun trip (which, in those days, would almost always come out as “work” trip too. My favorite quote from this story: “खोलामा खुट्टा टेकेर निस्किँदा त्यो कसको हो थाहा हुँदैन ।”). Recently I went up to Bhatta Danda and may be four kilometers below the Danda. It was all fun up to the Danda– wide  and graveled road with little traffic. The dirt track– officially called the Kanti Rajpath or highway– began at the Danda. Just below the Danda, I came under a downpour and the road became slippery. Those enormous hills that looked inviting only a while ago suddenly felt scary— I could count more mudslides in the stretch of a kilometer than fish in Ranipokhari pond. I didn’t want to stuck between two landslides. So I did the sensible thing. I returned. But I will go back to see how Asrang and Pyutar villages where I had gone in 2011 are doing in 2014. I am waiting for October to come.

2011 links:

A trip to rural Lalitpur (outside Kathmandu Valley)

यस्तै छ साथी हाम्रो हाल

Tea Lady of Basantapur, Kathmandu

15 December 2015: Marking the ‪#‎InternationalTeaDay‬ by highlighting the entries on cuppa on the home page: https://t.co/gtYtR7OKUA

[A day after the earthquake… this spot was under rubble.]

Past entries on tea:

Cuppa

A Cup of Tea and Nizamuddin

Our Cups of Tea (by Deepak)

And one on coffee:

A Lot Can Happen Over Coffee

 

Views from the top

A part of the Kathmandu Valley

A part of the Kathmandu Valley

A tiny village and the largest city of Nepal

A tiny village and the largest city of Nepal

पढ्नेक्रम जारी राख्नुहोस्